Έφηβος είσαι μια φορά, αλλά… μπορεί να είσαι ανώριμος για πάντα

Έφηβος είναι κάποιος που όταν δεν τον μεταχειρίζονται σαν ενήλικα, φέρεται σα μωρό

 

 

Τελικά, τι είναι εκείνο που σε κάνει πραγματικό οπαδό της ομάδας σου; Είναι το διαρκείας που αγοράζεις από το υστέρημα σου, ενώ κάνεις  όση οικονομία μπορείς από το ήδη διαμελισμένο μεροκάματο; Είναι η ‘’ασπίδα’’ που βάζεις μπροστά από τον εκάστοτε πρόεδρο, παίχτη ή προπονητή, όταν η ομάδα παραπαίει; Είναι τα χιλιόμετρα, οι βροχές, το κρύο και τα χιόνια;

Συνεπώς, τι είναι αυτό που σε κάνει  ‘’σωστό’’ οπαδό;

Η αγάπη για το έμβλημα στο στήθος είναι εκείνο που σε κάνει να αγαπάς πραγματικά την ομάδα σου. Όταν ο δαφνοστεφανομένος μετουσιώνεται σε μαχητή και ο δακρύβρεχτος έφηβος επιζητά την προστασία και αγάπη σου.

Στην ουσία όμως ποιος είναι εκείνος που σε έχει περισσότερη ανάγκη; Ο έφηβος ή ο… ‘’μπαμπάς’’ του εφήβου; Εκείνος που βρίσκεται στην κερκίδα και παρακολουθεί τον γιο του να αγωνίζεται. Εκείνον που θα του αγοράσει τα καλύτερα παπούτσια και τις καλύτερες φόρμες για να μπορεί να κάνει προπόνηση. Εκείνον που θα τον πιάσει και θα τον σηκώσει από το χέρι όταν ο έφηβος πέσει στο στίβο της μάχης σαν καλός γονέας.

Αδιαμφησβήτητα, ο έφηβος είσαι εσύ. Η ψυχή και η καρδιά του. Χωρίς εσένα δεν υπάρχει έφηβος, δεν υπάρχουν όνειρα. Ο γονιός θα σε καλομάθει, θα σε μαλώσει, θα σε τιμωρήσει πολλές φορές. Εσύ είσαι εκείνος όμως που θα βρει το σθένος και την δύναμη να συνεχίσει και να απαγκιστρωθεί από τον γονιό του.

Κάπως έτσι λοιπόν αντιμετωπίζουμε τον εκάστοτε πρόεδρο της αγαπημένης μας ομάδας. Σαν έναν ‘’μπαμπάκα’’ που μας κάνει τα χατίρια…αν είμαστε και εμείς καλά παιδιά φυσικά… Όλα στη ζωή είναι ανταλλάγματα. Τίποτα δεν χαρίζεται και τίποτα δεν δίνεται χωρίς αντάλλαγμα άλλωστε. ‘’Φέρε μου καλούς βαθμούς κι εγώ θα σου πάρω ποδήλατο. Πέρνα στο Πανεπιστήμιο και θα έχεις αυτοκίνητο’’.

Τι γίνεται όταν όμως ο έφηβος είναι ανυπάκουος; Ποιος φταίει; Το σχολείο, οι κακές παρέες, το σπίτι, η άτιμη κοινωνία(;)

Ο έφηβος προσπαθεί να μεγαλώσει. Να αποκτήσει την δική του προσωπικότητα. Να πλάσει τον δικό του χαρακτήρα. Πώς; Με την σωστή διαπαιδαγώγηση και με την κατάλληλη μάθηση. Διαπαιδαγώγηση από τον γονέα και μάθηση από τον δάσκαλο στον ‘’πάγκο’’… Έτσι ο έφηβος θα αριστεύσει…

Δεν αρκούν μόνο τα χρήματα σε ακριβά σχολεία και κολλέγια για να τα καταφέρει ο έφηβος. Χρειάζεται την προσοχή και καθοδήγηση του γονέα του. Επιζητά την προσοχή του, διαφορετικά ο έφηβος αντιδρά… και αντιδρά πολύ άσχημα μερικές φορές…

‘’Νέος στην ζωή σου είσαι μια φορά, αλλά μπορεί να μείνεις ανώριμος για πάντα. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα του Ολυμπιακού. Όσο κι αν προσπάθησε να μεγαλώσει ‘’ευρωπαϊκά’’ δεν κατάφερε να κάνει την μεγάλη υπέρβαση. Δεν ωρίμασε, όσο ‘’διάβασμα’’ κι αν έριξε, όση προετοιμασία κι αν έκανε’’…

Μπορεί να έφταιγαν οι καθηγητές, μπορεί το φροντιστήριο, μπορεί τα δύσκολα θέματα… Στην ουσία όμως ο γονιός έχει την ευθύνη για το παιδί του. Εκείνος γνωρίζει πάντα τι είναι σωστό για εκείνο, γιατί πολύ απλά είναι σπλάχνο του, είναι το αίμα του. Δεν είναι απλά ένα ‘’τρόπαιο’’ που θα κοκορευτεί στο λοιπό συγγενολόι για τα κατορθώματά του.

Ο Ολυμπιακός μπορεί να πέρασε στους ‘’32’’ του Γιουρόπα Λιγκ, αλλά ‘’έχασε’’. Όχι μόνο την Ευρώπη το καλοκαίρι που μας πέρασε, αλλά και την ταυτότητά του. Την επιθετική και τσαμπουκαλίστικη ταυτότητα. Εκείνη την ατσούμπαλη, όπου παρά τις ήττες, έβγαζε το πάθος και την δύναμη. Ακόμα και αυτή λοιπόν χάθηκε στο βούρκο της εγχώριας ποδοσφαιρικής κρίσης.

Διαφορετικό να λαμβάνεις μέρος σε πανελλήνιες και αλλιώς σε ευρωπαϊκή μαθητική ολυμπιάδα.

Ο έφηβος χρειάζεται τον ‘’Σωκράτη’’ του. Όχι για να μεγαλώσει, αλλά για να ωριμάσει. Να γίνει σοφότερος… Όταν παραμελείς το παιδί σου, εκείνο θα κάνει ότι περνά από το χέρι του για να σου τραβήξει την προσοχή. Ακόμα και με τον πιο άσχημο και οδυνηρό τρόπο. Η νεότητα εξάλλου, δεν είναι μία χρονική περίοδος, αλλά μία πνευματική κατάσταση.

Παναγιώτης Φλάμπουρας